sobota, 19 lipca 2014

Rozdział 6

~Z dedykacją dla anonima, który skomentował ostatni rozdział kc :*~

Zdjęłam sukienkę i zostawiając ją w przymierzalni wybiegłam przed galerie. Udałam się do pobliskiego parku, gdzie spacerowałam przez jakiś czas.
Poczułam jak ktoś zarzuca mi bluzę na ramiona.
Dopiero kiedy poczułam jej ciepło, zorientowałam się że jestem cała zmarźnięta.
Spojrzałam za siebie i okazało się się że osobą, która za mną stoi jest Niall.
- Chodź Alex, bo się przeziębisz...
Nie odezwałam się ani słowem przez drogę do samochodu.
Nagle zaczekałam zastanawiać się gdzie są chłopacy. Już miałam się o to zapytać blondyna, ale zanim otworzyłam usta, powiedział:
- Wrócili taksówką.
Wsiedliśmy do samochodu. Oparłam się o oparcie, przymykając oczy i czekałam na dźwięk odpalanego silnika, którego nie usłyszałam.
Zmieszana otworzyłam oczy i spojrzałam na chłopaka.
Spojrzał mi prosto w oczy i powiedział:
- Serio myślisz że teraz pojedziemy do domu i zapomnimy o sytuacji? Czekam... - powiedział sarkastycznie. Spuściłam wzrok na swoje kolana.
- Harry? - spytał. Kiwnęłam delikatnie głową na tak.
- Zazdrosny? - kontynuował. Spojrzałam na Niall'a zdziwiona.
- Nie powiesz że nie zauważyłaś jakie jest zazdrosny? - otworzyłam szerzej oczy.
- Tylko o co? O to że Louis wybrał mi sukienkę? To jest chore. - stwierdziłam zagryzając wargę.
- On jest chory... z miłości do ciebie. - powiedział z delikatnym uśmieszkiem. - No to powiesz mi co zrobił?
- Kiedy byliśmy w przymierzalni, powiedział że Lou nie pozwoli mi chodzić w tej sukience, a ja powiedziałam że sam mi ją wybrał. Wkurzył się... - wzięłam głęboki wdech - Zaczął na mnie krzyczeć i wyszedł... - powiedziałam pomijając fakt o tym co powiedział zanim wyszedł.
Niall nic nie powiedział tylko mnie przytulił...
Po chwili ruszyliśmy do domu.

Siedziałam u blondaska, który grał mi na gitarze jakąś swoją kompozycje. Wsłuchiwałam się w tekst.

,,Don’t try to make me stay or ask if I’m okay
I don’t have the answer
Don’t make me stay the night or ask if I’m alright
I don’t have the answer''

Nic nie jest okey. Nic, ale to nic. Boje się co będzie zaraz. Czy Harry nie wejdzie do tego pokoju i nie będzie chciał mi zrobić krzywdy. Boje się. Nic nie jest w porządku.

,,Heartache doesn’t last forever
I’ll say I’m fine
Midnight ain’t no time for laughing
When you say goodbye''

,,It makes your lips so kissable
And your kiss unmissable
Your fingertips so touchable
And your eyes,
Irresistible'' 

Zawsze chciałam żeby ktoś mi mówił że jestem niesamowita. Że mnie kocha. Że chce ze mną być już na zawsze. Ale to było nie możliwe...

I’ve tried to ask myself,
Should I see someone else?
I wish I knew the answer
But I know if I go now
If I leave and I’m on my own tonight,
I’ll never know the answer

Co mam zrobić z tym wszystkim...
Nawet jeśli chciałabym dać Harremu szanse, to boje się. Skąd mam wiedzieć, że jemu na prawdę zależy. Skąd mam wiedzieć że nie będę jego zabawką. Skąd mam wiedzieć że mnie nie skrzywdzi?
Jeśli nie spróbuje nie poznam odpowiedzi...

Midnight doesn’t last forever
Dark turns to light
Heartache flips my world around,
I’m falling down, down, down that’s why

Może uzyskam odpowiedzi na moje pytania. Może dowiem się co będzie dalej. Może...
Nagle do pokoju wszedł Harry...

It’s in your lips and in your kiss
It’s in your touch and your fingertips
And it’s in all the things and other things,
That make you who you are
And your eyes irresistible

Otworzyłam szerzej oczy ze zdziwienia. Chłopak podszedł do mnie, objął mnie w tali, a opuszkami palców czule przejechał po moim policzku.
Przybliżył się jeszcze bardziej i musną moje usta...
__________________________

Nie jestem zadowolona z rozdziału...
Strasznie zamulony...
W następnym będzie się trochę działo...
Do sytuacji ognia doda inny członek zespołu.
Myślę że następna część będzie najpóźniej do Środy,
Ale postaram się dodać jak najszybciej :)
Dziękuje za komentarz...
To bardzo motywuje... 

P.S. Piosenka, której użyłam to ,,irresistible'' 
oczywiście One Direction :)

piątek, 18 lipca 2014

Rozdział 5

Rano obudziły mnie krzyki. Otworzyłam oczy. Nialla już nie było. Ogarnęłam się i zeszłam na dół, gdzie chłopacy - wszyscy oprócz Harrego - robili śniadanie.
- Może wam pomóc? - spytałam i nagle wszyscy spojrzeli na mnie.
- Nie! - krzykną Liam.
- Siadaj, zaraz podajemy. - powiedział Louis i pokazał na krzesełko. Posłusznie wykonałam jego polecenie.
Podczas śniadania siedziałam pomiędzy Louisem - który jadł swoją porcje jajecznicy, przegryzając ją marchewką - a Niallem, który brał już 4 dokładkę. Gdzie on to wszystko mieści. Spojrzałam na chłopaka.
Po chwili postanowiłam go zapytać, gdzie jest Harry. Ale zanim zdążyłam dobrze otworzyć usta, chłopak powiedział:
- Poszedł na jakieś spotkanie. - powiedział uśmiechając się. Skąd on to wiedział? Jestem, aż tak przewidywalna?
- Aha - przytaknęłam i wróciłam do jedzenia. Jakoś nic nie znikało z mojego talerza. Ile można?
Wstałam i podeszłam do zlewu.
- Skoro wy robiliście to ja sprzątam. - powiedziałam zaczynając zmywać naczynia.
- Pomogę ci - powiedział Zayn.
- No... dobrze.
Podszedł do mnie i zaczeliśmy sprzątać. Po chwili zwrócił się do mnie:
- Alex, co się stało między tobą a Hazzem?
Spojrzałam na niego zdziwiona.
- Przecież już to mówiłam. To dlatego tu jestem. - powiedziałam niepewnie.
- Ale powiedz wszystko od początku. - powiedział dużo pewniej ode mnie.
- No... wieczorem wracałam od koleżanki i złapał mnie od tyłu, zamkną u siebie w aucie i zabrał tu. - powiedziałam w skrócie.
- I to wszystko? - powiedział unosząc jedną brew.
- Tak - potwierdziłam i wróciłam do sprzątania.

- Zakupy! - wydarł się Louis.
- Serio? Cieszysz się z zakupów? - zakpił Zayn. Właśnie wychodziliśmy z domu chłopaków.
- Na prawdę lubisz zakupy? - zapytałam chłopaka.
- Oczywiście, że tak. Uwielbiam je! - krzykną uradowany.
- Jeszcze powiedz że lubisz komedie romantyczne i umiesz robić naleśniki to...
- Tak i tak. - przerwał mi z uśmiechem.
- Boże! Lou, wyjdziesz za mnie. - zawiesiłam się brunetowi na szyi.
- Hmmm, kuszące. - powiedział i zaczął się kręcić w koło. Wszyscy wybuchli śmiechem, oprócz... Harrego.
Właśnie, nie wspomniałam, że postanowił, iż pojedzie z nami.
Moja reakca? Oczywiście po pierwsze: Nie! Czemu on musi to robić.
Ale przecież nie mogę mu zabronić wyjścia z nami...

Po godzinie miałam już dosyć dużo rzeczy. Chłopacy kupowali mi wszystko na co patrzyłabym dłużej niż kilka sekund.
Mówili że chcą mi to kupić, bo na prawdę mnie lubią, ale ja wiem, że po prostu jest im głupio że jestem uwięziona przez ich przyjaciela.
- Alex! - wydarł się Louis na cały sklep. Boże jakie to jest dziecko przypałowe, ale trzeba przyznać że jest uroczy. Dopiero teraz się zorientowałam że przez ostatnie kilka minut nie widziałam go nigdzie w pobliżu.
- Alex! - krzykną jeszcze raz, ale już trochę ciszej.
- Już idę, nie drzyj się. - powiedziałam przez śmiech.
- Boże, Alex! Znalazłem taką piękną sukienkę. Po prostu idealną. Jest cudowna...
- To sobie ją kup. - przerwałam mu i zaczęłam się śmiać.
- Nie rób ze mnie jakiegoś idioty. Mówię że ta sukienka jest idealna dla ciebie. Proszę, musisz ją przymierzyć... - błagał mnie.
- Dobra, gdzie ona jest? - spytałam.
- W sklepie obok. - powiedział z wielkim uśmiechem.
- no to zbieramy reszte i chodź...

- To ta! - krzykną wskazując na biało-czarną sukienkę w paski. Była prześliczna.
- Przymierz ją. - powiedział, po czym wepchną mnie do przymierzalni.
Założyłam sukienkę, ale za cholerę nie mogłam się zapiąć. Nie sięgałam suwaka.
- Chłopacy! - krzyknęłam - Pomoże mi któryś?
Zasłona poruszyła się, a zza nie wyłonił się... Harry?
- W czym ci pomóc? - zapytał wpatrując się we mnie.
- Ahhh, no z tym suwakiem - powiedziałam niepewnie.
Chłopak przysuną się bliżej, delikatnie odsuną włosy - delikatnie muskając przy tym kark - i szybkim ruchem zasuną suwak.
Odwróciłam się przodem do niego poprawiając włosy.
Chłopak zamiast wyjść, zmierzył mnie wzrokiem i powiedział:
- Louis nie pozwoli ci jej kupić. - stwierdził zimno.
- Po pierwsze: Louis nie będzie mi mówić w co mam się ubierać - powiedziałam podirytowana - a po drugie: on sam, wybrał mi tą sukienkę. - skończyłam zakładając ręce na klatkę piersiową.
- Louis wybrał ci tą sukienkę? - spytał cicho. Jego źrenice znacznie się rozszerzyły, a mięśnie spięły.
Nie odpowiedziałam.
- Odpowiedz - powiedział, a z jego głosu słyszałam że był zły. Zaczynałam się bać
Cisza...
- Odpowiedz mi kurwa! - krzykną, a ja automatycznie cofnęłam się. Przybliżył się jeszcze bardziej i spojrzał mi głęboko w oczy.
- Boisz się mnie? - spytał odrobinę łagodniej. Otworzyłam szerzej oczy. Bałam się... Cholernie się go bałam.
Stałam się w ciszy, coraz bardziej napierając na ścianę za moimi plecami, mając nadzieje że może znajdzie się jeszcze trochę miejsca i będę mogła się od niego odsunąć. W moich oczach pojawiły się łzy.
Nagle twarz Harrego złagodniała, a w jego oczach pojawił się smutek...
- Boisz się mnie... - stwierdził, odwrócił się na pięcie i wyszedł. Osunęłam się po ścianie i wybuchłam płaczem...
___________________________________

Wiem...
Ostatnio zaniedbałam bloga.
Mam ostatnio dużo do zrobienia.
Co do rozdziału, to jak widać 
Alex bardzo zaprzyjaźniła się z Louis'em.
Co z tego wyniknie?
I czy blondynka przestanie się bać Hazzy?
Już nie długo kolejny rozdział :)

poniedziałek, 14 lipca 2014

Rozdział 4

- Może zostać u mnie! - przerwał mu blondyn.
- Ale... - chciałam zaprotestować, ale przerwał mi Liam.
- Niech sama zdecyduje. - spojrzał na mnie.
- No... ja... dobra. - wyjąkałam i poczułam jak się rumienie. 
- W takim razie idź z Niall'em do niego, rozgość się. - zarządził Li - Jutro pojedziemy na zakupy i kupimy ci jakieś ciuchy. A na razie...
- Zaopiekuje się nią - przerwał Niall z szerokim uśmiechem.
Poszliśmy do niego. Kazał mi się rozgościć i wyszedł mówiąc że zaraz wróci. 
Podeszłam do pierwszej lepszej półki. Spojrzałam na zdjęcia, które umieszczone były w pięknych ramkach.
Pierwsze przedstawiało wszystkich razem - całą piątkę. Widać że są najlepszymi przyjaciółmi. Stali obejmując się ramionami. Wyglądali przeuroczo. 
Na następnym był Niall z jakąś bardzo ładną dziewczyną. Oboje uśmiechnięci. Nie wiem czemu, ale poczułam dziwne ukucie w sercu. Zazdrość? Wątpię...
Na kolejnym był blondyn na baranach Harrego. Wyglądali słodko. 
Zostawiłam półkę w spokoju i podeszłam do biurka. Leżało na nim pełno kartek. Zerknęłam na jedną z nich... Tekst piosenki. 
Po przeczytaniu fragmentu w oczach stanęły mi łzy... Był przepiękny. 

,,If we could only have this life for one more day
If we could only turn back time
You know I'll be
Your life, your voice your reason to be
My love, my heart
Is breathing for this
Moment in time
I'll find the words to say
Before you leave me today'' *

Z szacunkiem odłożyłam kartkę na miejsce.
Myślę że sam napisał ten tekst. Musi mieć wielki talent i być bardzo wrażliwy. 
Nagle w drzwiach zobaczyłam Niall'a. Nie odzywał się, myślał że go nie widzę. Niech tak będzie.
Sięgnęłam po zeszyt i usłyszałam stłumione, jęknięcie. Udałam że nie słyszę. 
Przeczytałam napis na zeszycie i otworzyłam szeroko oczy. ,,Pamiętnik''. Nie wiedziałam że chłopcy też je prowadzą...
Odłożyłam go na miejsce i zerknęłam na chłopaka, który uśmiechną się.
- Długo tu stoisz? - spytałam cicho. 
- Nie, dopiero przyszedłem - stwierdził podchodząc do mnie - Co powiesz na krótki spacer? - spytał z pięknym uśmiechem.
- Czemu nie. - powiedziałam i też się uśmiechnęłam. 
Wychodząc minęliśmy Harrego, który spojrzał na mnie zdziwiony, posłał Niall'owi wściekłe spojrzenie i poszedł schodami w górę. Po chwili usłyszałam głośne trzaśnięcie.
Spojrzałam na blondyna z przerażeniem w oczach. Chyba to zauważył, bo wziął mnie za rękę - co było słodkie - i wyprowadził mnie na zewnątrz.
Przeszliśmy się po parku i poszliśmy na lody. Cały czas śmialiśmy się i wygłupialiśmy. 
Niall prawie się popłakał, kiedy jego lody spadły na ziemie. Musieliśmy się wracać po jeszcze jedne.
Usiedliśmy na ławce w parku. Chłopak spojrzał na mnie i powiedział:
- Musze ci coś powiedzieć. 
Wystraszyły mnie te słowa. Co może mi chcieć powiedzieć? 
- Słucham. - powiedziałam próbując zachować spokój. 
- A więc... Wiesz o co chodzi z Harrym? - spytał, czym bardzo mnie zdziwił.
- Tak na prawdę to nic o nim nie wiem... - powiedziałam, na co chłopaka pokiwał głową.
- On... no on... ten... bardzo cię lubi - wyjąkał podkreślając słowo lubi. Co on chce mi powiedzieć?
- Co masz na myśli? - spytałam zdziwiona. 
- Dokładnie to co powiedziałem. Zależy mu na tobie. - spojrzałam na niego zdziwiona - Boże, dziewczyno. On się w tobie zakochał. Dostał na twoim punkcie hopla. Myśli tylko o tobie. Nawet przez sen gada tylko o tobie. - powiedział, a mnie zatkało. Harry? Mnie? What?
- Ja... nie wiem co mam powiedzieć... - wydukałam i spuściłam wzrok. 
- Zobaczył cię któregoś dnia i zakochał się od pierwszego wejrzenia. Gadał tylko o tobie. Kazaliśmy mu żeby wymyślił dobry plan i zagadał. Nie dawno powiedział że wie co ma zrobić i pojechał. Myśleliśmy że zagada do ciebie, że zrobi cokolwiek... A ten idiota cię porwał. Wiedziałem że ma głupie pomysły, ale tym przebił samego siebie. - opowiedział.
Spojrzał na mnie i przez chwile wpatrywał się we mnie. 
- Wracajmy... Powinnaś odpocząć. Masz za sobą ciężki dzień.

Kiedy dotarliśmy do tymczasowego domu był już wieczór, więc Niall dał mi swoją koszulkę jako piżame i poszłam wziąść prysznic. 
Położyliśmy się razem spać. Nie rozmawialiśmy. Wiedział że potrzebowałam czasu żeby to przetrawić. 
W nocy obudziłam się z łzami. Boże, jak ja chce do domu. Boje się. Boje się tego czy kiedykolwiek wrócę do domu. Boje się jacy będą chłopacy. Boję się tego co będzie jutro. Ale najbardziej boję się Harrego...
Nagle w moja stronę odwrócił się blondyn. Nawet w ciemności było widać jego niebieskie oczy, którymi teraz wpatrywał się we mnie. Starałam się ukryć łzy płynące po policzkach, ale to nic nie dało. 
Niall od razu zrozumiał co się dzieje i wiedział co powinien zrobić. Po prostu przytulił mnie. Zdziwiona wtuliłam się w chłopaka i tak zasnęłam.
______________________________________

Przepraszam że tak długo nie dodawałam, ale wypad mi wyjazd na kilka dni. 
Właśnie wróciłam.
Za oczekiwania, dziś wieczorem dodam jeszcze jeden rozdział :)



środa, 9 lipca 2014

Rozdział 3

Obudziłam się w ładnie urządzonym pokoju. Ściany były niebieskie, a meble w kolorze pięknego beżu.
Nie panował tu idealny porządek, ale nie można narzekać, że jest bałagan.
Strasznie bolała mnie głowa.
Kiedy podeszłam do drzwi, okazało się że są zamknięte.
- Cholera - mruknęłam pod nosem - Tak, nie czuj się uwięziona... - naśladowałam głos Liam'a.
Postanowiłam posiedzieć i poczekać, aż któryś mnie otworzy. Podeszłam do pierwszego regału i sięgnęłam po książkę. Położyłam się na łóżku i zaczęłam czytać. Była świetna i nawet nie zauważyłam kiedy minęły 3 godziny.
Odłożyłam książkę i czekałam rozmyślając.
Nie o całej tej chorej sytuacji, ale o Carmel i tym co zrobiła. Jak mogła? Ufałam jej, a ona kiedy tylko mogła, mówiła chłopakowi w którym byłam zakochana, co o nim mówię. Pewnie mieli niezły ubaw... Łza spłynęła po moim policzku.
Nagle drzwi się otworzył i staną w nich blondyn, o niebieskich oczach.
,,Pewnie zadufany w sobie'' - pomyślałam.
Spojrzał na mnie zdziwiony i spytał:
- O co tu chodzi? Hazz i Liam nie gadają ze sobą, a u mnie w pokoju zamknięta jest jakaś ładna dziewczyna... - powiedział chłopak.
- Sama chciała bym dokładnie wiedzieć... - powiedziałam chowając twarz w ramionach.
Poczułam opiekuńcze ramie na moich plecach. Blondy przytulił mnie i szepną:
- O co chodzi i co ty tu robisz? - spytał - Przyjechałaś do któregoś z chłopaków?
- Nie znam żadnego z nich. - zaprotestowałam - Tak w sumie to jestem porwana. - stwierdziłam.
- Że jak? - zdziwił się.
- No normalnie. Jestem jakieś 4 godziny drogi od domu i nie wiem jak tam wrócić. - zaczęłam mu tłumaczyć - Harry nie chce powiedzieć skąd mnie zabrał i...
- Harry? - przerwał mi.
- Tak. Wracałam od koleżanki, kiedy ten idiota napadł na mnie, związał mnie i przywiózł tu... - powiedziałam na jednym oddechu.
- On jest większym idiotą niż myślałem - stwierdził niebieskooki.
- Chciałabym wrócić do domu, ale on nie chce powiedzieć gdzie to jest, a nie możemy znaleźć w internecie. - powiedziałam ze łzami w oczach.
- Proszę cię, nie płacz. Wszystko będzie dobrze... - starał się mnie pocieszyć. Przytulił mnie i delikatnie głaskał po plecach.
Po kilku minutach powiedział że powinniśmy zejść na dół do reszty. Wziął mnie za rękę - z czym było mi trochę niezręcznie - i zaprowadził po schodach do salonu.
Przed sobą zobaczyłam Liam'a i dwóch nieznajomych chłopaków. Jedyny znajomy chłopak podszedł do mnie i powiedział:
- Jak się spało?
- Jak się spało? Umierałam ze strachu, bo zamknąłeś mnie na kluczyk. Nie wiem ile bym tam siedziała gdyby nie... - spojrzałam na blondyna.
- Niall - skończył za mnie.
- Ach, tak bardzo cię przepraszam. - zaczął się tłumaczyć -  Wczoraj usnęłaś na kanapie, więc przeniosłem cię do pokoju Niall'a, bo tam jest najbardziej dzie...
- Nie kończ - przerwał blondyn - Nie żeby przeszkadzała mi ładna dziewczyna w pokoju, ale mój pokój jest 100% męski. - powiedział z obrażoną miną, ale zaraz potem się zaśmiał.
- Dobra, dobra - przytakną - ale nadal mamy mały problem... - powiedział zerkając na mnie.
- Ja się więcej nie dam nigdzie zamknąć - powiedziałam stanowczo na co chłopacy wybuchnęli śmiechem.
- Najpierw przedstawię ci resztę. - powiedział Liam - To jest Zayn. - powiedział wskazując na chłopaka o ciemnej skórze i ciemnych włosach. Był wysoki i dobrze zbudowany. Podał mi rękę i uśmiechną się. Powtórzyłam jego gest i uściskałam mu dłoń.
- To jest Louis - powiedział wskazując na chłopaka z jasno, brązowymi włosami. Miał niebieskie oczy i malinowe usta. Podałam mu rękę, ale on przytulił mnie.
- No a Niall'a już znasz, więc... chłopacy to jest Alex - powiedział w stronę chłopaków.
Wszyscy się uśmiechnęli od ucha do ucha.
- A gdzie jest... - chciałam spytać o Harrego, ale chłopak się domyślił i powiedział:
- On siedzi u siebie i raczej szybko stamtąd nie wyjdzie, ale nie martw się, wyciągniemy to z niego...
- Ale jak długo to potrwa? Pewnie się o mnie martwią... - powiedziałam szybko.
- Spokojnie, zawiadomisz ich i powiesz że wyjechałaś do znajomych na jakiś czas. - stwierdził Louis.
- I co? Będę tutaj siedzieć? - spytałam zdziwiona.
- No tylko kilka dni. - powiedział Liam. - Tylko jest problem... W tej chwili nie mamy urządzonego pokoju dla ciebie. - wytłumaczył, a ja spojrzałam na niego zdziwiona -  A więc...
- Może zostać u mnie! - przerwał mu blondyn.
____________________

Wracam z nowym rozdziałem...
Dziękuje za pierwszy komentarz i mam nadzieje że będzie ich coraz więcej :)
Nawet sobie nie wyobrażacie jak to motywuje ;)
Nowy rozdział będzie wtedy kiedy zobaczę jakieś komentarze ;(
Do następnego :*
/Nienormalnie normalna <3

poniedziałek, 7 lipca 2014

Rozdział 2

W czasie jazdy zdążyłam wyschnąć i się rozgrzać. Nie byłam zbyt ciepło ubrana, bo w sukienkę na ramiączka i nie miałam bluzy... Musiałam ją gdzieś zgubić.
Po 4 godzinach jazdy (w tym 30 minut płynęliśmy łodzią), loczek zatrzymał się obok jakiejś willi. Przez całą drogę rozmyślałam o tym co się teraz stanie...
Czy Harry porwał mnie dla okupu, czy dla innej rzeczy... O nie. To nie możliwe. Chyba nie będzie chciał mnie zgwałcić? Zniosę wiele rzeczy tylko nie to...
Zaczęłam przyglądać się budynkowi, który wyglądał na bardzo drogi. Był duży i nowoczesny, ale przede wszystkim piękny.
W oczy rzucił mi się zadbany ogród.
Na pewno nie tego się spodziewałam. Na pewno zapytacie się czego?
No nie wiem... zapuszczonego, brudnego domu, kraty w oknach, zero zieleni...
Mam zbyt bujną wyobraźnie...
Zastanawiam się skąd ma taki piękny dom. Nie wiem co on musi robić że ma tyle pieniędzy...
Co ja sobie myślę? Przecież on jest porywaczem. Może sobie zażyczyć tysiące za okup i tak cały czas.
Ciekawe ile sobie za mnie zażyczy? Moja rodzina nie jest zbyt bogata i nie będą skąd mieli nagle wziąć kilka tysięcy. Jeśli nie zapłacą to strach myśleć co się potem stanie. Pewnie zabije mnie, a ciało gdzieś zakopie, albo schowa w jakiejś piwnicy.
Na samą myśl że mogę leżeć martwa gdzieś w zapomnianych podziemiach zrobiło mi zimno i przeszły mnie dreszcze.
Harry wyszedł z samochodu i otworzył drzwi z mojej strony. Złapał mnie za nadgarstek i pociągną do środka. Opór nie miał sensu. Był większy i silniejszy.
Chyba zauważył że jest mi zimno, bo zdjął bluzę i zarzucił mi ją na ramiona. Jaki normalny porywacz tak dba o swoją ofiarę... (Jak to dziwnie brzmi, że jestem czyjąś ofiarą).
Spojrzałam na niego zdziwiona. Chłopak tylko uśmiechną się cwaniacko i pociągną mnie za nadgarstek w stronę wejścia.
Wszedł do domu i zaraz podszedł do niego wysoki brunet. Wyglądał na spokojnego i miłego chłopaka. Uśmiechną się ciepło i powiedział:
- Hej Hazz, nowa dziewczyna?
- Cześć, Li. Tak porwałem ją. - powiedział jak gdyby nigdy nic.
- Masz ty chłopie poczucie humoru. - zaśmiał się. Czyli on myśli że to żart. Haha - uśmiałam się. Miałam ochotę stamtąd uciec, ale dokąd. Nie wiedziałam gdzie jestem.
Kolega Harrego podszedł do mnie i podał mi rękę.
- Ty pewnie jesteś Alex. Jetem Liam. - powiedział.
- Skąd wiesz? - spytałam olewając jego gest, nie czułam się za dobrze w obcym domu, porwana przez jakiegoś psychopatę. Nie chciałam być dla tego Liam'a specjalnie chamska, bo wydawał się sympatyczny. Tak na prawdę nie mogłam nic zrobić przez związane ręce.
Chłopak opuścił rękę i zwrócił się do mojego ,,porywacza'':
- Wreszcie do niej zagadałeś. Tyle czasu się...
- Zagadał? - przerwałam mu i spojrzałam na Harrego, który uśmiechał się od ucha do ucha.
- No chyba nie ty zagadałaś? - zaśmiał się kolega mojego porywacza. On uważa że loczek mnie poderwał i zaprosił do siebie... Szczerze to tak to wyglądało, gdyby nie moje zachowanie i to że tak na prawdę mnie porwał...
- Nie wiem czy można to nazwać zagadaniem. - syknęłam z gniewem w głosie.
- Harry, o co chodzi? - spojrzał na zielonookiego, ale ten nadal się uśmiechał jakby był z siebie dumny. Ale mam go już dosyć...
Uprowadził mnie, związał i wywiózł prawie 5 godzin drogi od domu i jeszcze się głupio szczerzy.
- Alex, opowiesz mi o co chodzi? - powiedział w moim kierunku.
- A więc twój kolega, kiedy wracałam od koleżanki zaszedł mnie od tyłu, związał i przyprowadził tu. Ja nazwałabym to porwaniem. - powiedziałam patrząc raz na jednego chłopaka - uśmiechniętego i wesołego - raz na drugiego, który patrzył na mnie niepewnie i trochę z przerażeniem.
- Przepraszam na chwile Alex. Idź do salonu i rozgość się. Zaraz do ciebie przyjdę.
Poszłam w wskazanym kierunku i usiadłam na kanapie. Z korytarza słyszałam krzyk chłopaka:
,,Jesteś nienormalny''
,,Przecież to jest karalne''
,,Masz szczęście że nie ma reszty''
Nie wiem o co chodzi, ale Liam nie wiedział o zamiarach Harrego i był na niego zły.
Przez pomieszczenie przeszedł loczek i nawet na mnie nie patrząc ruszył po schodach na górę. Zaraz za nim wszedł drugi chłopak i spojrzał na mnie niepewnie.
Podszedł do mnie i usiadł obok. Po chwili ciszy spytał się:
- Wszystko dobrze?
- Oprócz tego że zostałam porwana i jestem daleko od domu to wszystko jest okey. - powiedziałam sarkastycznie.
- Nie jesteś porwana. Wiem że Harry ma dziwne pomysły, ale od samego początku nic ci nie groziło. On na pewno nic by ci nie zrobił. - wytłumaczył. W odpowiedzi kiwnęłam głową.
- Czuj się jak gość. - powiedział z uśmiechem.
- Ehhh, chciała bym, ale to ciężkie z związanymi rękami - spojrzałam za nieszczęsny sznurek, który ciasno oplatał moje ręce. Spojrzałam na chłopaka.
- Już ci go zdejmuje. - powiedział i zaczął rozplątywać.
Trochę mu to zeszło, ale kiedy się z tym uporał od razu poczułam się lepiej i swobodniej.
- Więc Alex, skąd jesteś? - spytał - Wiesz, pytam żebym wiedział gdzie mam cię odwieść. - powiedział widząc moją niepewność.
- Jasne, pochodzę z małej wsi... - i opowiedziałam mu skąd jestem. Chłopak totalnie nie wiedział gdzie to jest. Powiedział żebym wpisała w GPS, ale to też nic nie dało.
Zaczęłam panikować, bo nie wiedziałam jak się stąd wydostane.
- Poczekaj, spytam Hazze. - powiedział Liam i poszedł schodami w górę.
Po kilku minutach zszedł i wróciła na miejsce.
- Co za uparty idiota. - warkną bardziej do siebie niż do mnie. Przyglądałam mu się badawczo.
- Czyli jestem tu uwięziona? - spytałam niepewnie.
- Nie! - zapewnił mnie od razu. - On powie skąd cię zabrał, ale nie wiem czy dziś...
- No po prostu super - mruknęłam i oparłam się o poduszki. Brunet poszedł do kuchni, zrobić coś do picia, ale chyba zasnęłam... Byłam cholernie zmęczona.
Poczułam jak ktoś bierze mnie na ręce. Potem już nic nie pamiętam...
____________________
Wstawiłam już kolejny rozdział, gdyż dopiero zaczynam i potrzebuje czegoś na rozruch xD
Mam nadzieje że rozdział się podoba i będą jakieś komentarze :*


niedziela, 6 lipca 2014

Rozdział 1

Był późny wieczór. Około godziny 22.
Wracałam od byłej przyjaciółki. Nie czułam się pewnie nocą, sama na pustych uliczkach, dlatego szybko starałam się dostać do domu.
Jak ona mogła mi zrobić coś takiego. Ufałam jej, a ona...
Po prostu gorzej być nie może. - pomyślałam kiedy zaczął padać deszcz. Ehhh, nie wzięłam parasolki. Ale po co mi parasolka w taki słoneczny dzień.
Było strasznie zimno. jedyne czego chciałam to schronić się przed deszczem.
Usłyszałam kroki za mną. Odwróciłam się. Pusto...
To moja zbyt bujna wyobraźnia. Powtarzałam to sobie żeby się uspokoić. Nie pomogło. Wydawało mi się że kroki są coraz wyraźniejsze. Jakby były kilka kroków ode mnie, ale kiedy się odwracałam... byłam sama.
Przyśpieszyłam. Byłam już całkiem mokra. Nie mogłam się uspokoić. Na próżno...
Nawet nie zauważyłam kiedy zaczęłam biedz. Biegłam ile sił i już wyraźnie słyszałam że ktoś mnie gonił. Bałam się...
Skręciłam w boczną uliczkę, która była skrótem do mojego domu. Kroki ucichły, ale jestem pewna że tam ktoś był.
Ktoś ręką złapał mnie w tali, a gdy miałam już krzyknąć zasłonił mi dłonią usta. Starałam się wyrwać, ale napastnik był bardzo silny. Czułam bardzo silny zapach jego perfum. Trzeba przyznać że są boskie.
Bardzo się bałam i jedyne czego chciał w tej chwili to być już w domu, w ciepłym, suchym łóżku.
Ten ,,ktoś'' zawiązał mi ręce z tyłu, a zaraz potem zawiązał oczy jakąś chustką. Wepchną mnie do jakiegoś pojazdu, a sam wszedł z drugiej strony.
Przez pierwsze chwile byłam tak wystraszona, że tylko siedziałam cicho, gorączkowo zastanawiając się co może się zaraz stać.
Teraz to już na prawdę strasznie się trzęsłam. Nie jestem pewna czy z zimna, które przeszywało moje mokre ciało, czy przez strach który równie skutecznie je paraliżował.
Poczułam że mój porywacz nakrywa mnie jakimś kocem. Musze przyznać że byłam mu za to bardzo wdzięczna.
Może nie było mi już tak zimno, ale nawet przez ten koc nie przestałam się bać...
- Czego ty ode mnie chcesz? - spytałam po chwili, zła na siebie że tak łatwo dałam się zaprowadzić do samochodu.
- Zupełnie nic,  wystarczy że jesteś... - powiedział z delikatną chrypką, która nadawała mu męskości.
- To po co mnie porwałeś? Wiesz co za to grozi? - mówiłam, a nawet prawie krzyczałam.
- Wiem... - odparł spokojnie.
- No to nie musisz tego robić. Wypuścisz mnie, a ja obiecam że nigdzie tego nie zgłoszę i...
- Ale kto powiedział że boje się konsekwencji? - dalej zachowywał stoicki spokój.
Zamilkłam... Świetnie jestem uwięziona z jakimś psycholem, który mnie porwał i nie martwi się co go za to czeka. No po prostu super...
- Możesz mi chociaż zdjąć to coś z oczu. Chciałabym coś widzieć. - powiedziałam pewnie. Nieoczekiwanie chłopak zaśmiał się i czułam jak się zatrzymuje.
Po chwili już go widziałam. Nie wyglądał tak jak go sobie wyobrażałam...
Pierwszym co rzuciło mi się w oczy były jego piękne zielone oczy w których zatopiłam się na kilka sekund.
Miał dłuższe włosy - kręcone - które niesfornie opadał mu na czoło. Nie był jakimś dorosłym człowiekiem. Może z 2 lata ode mnie straszy. Ja mam 18 lat.
Delikatne rysy twarzy, ani trochę nie pasowały do porywacza kogoś kto porwał nieznajomą dziewczynę. Był zbyt uroczy na porywacza. Musze przyznać że w pierwszej chwili pomyślałam  że jest mega przystojny.
Pod czas jazdy był cały czas skupiony na drodze. Wyjrzałam przez okno. Nie poznawałam tej okolicy. Totalnie nie wiedziałam gdzie jestem.
Spojrzałam na chłopaka. Przyglądałam mu się przez chwile, gdy nagle odwrócił się, a ja od razu spuściłam wzrok.
- Podobam ci się? - spytał nagle.
- Chyba sobie żartujesz! Skąd ci się to wzięło?
- Bo tak mi się przyglądasz... - powiedział pewnie.
- Nie mogę spojrzeć na mojego porywacza - powiedziałam ironicznie. Uśmiechną się pokazując słodkie dołeczki.
- Będziesz do mnie mówić ,,porywaczu''? - spytał nadal się uśmiechając.
- Może...
- Więc przedstawię się. Nazywam się Harry Styles. - powiedział jeszcze szerzej się uśmiechając.
- To rozsądne powiedzieć dziewczynie którą porwałeś swoje imię i nazwisko? - spytałam sarkastycznie.
- Skąd wiesz że podałem prawdziwe? - powiedział zerkając raz na mnie, raz na drogę.
- Myślę że powiedziałeś prawdę. Ja jestem...
- Wiem... Nazywasz się Alex's Reed's, masz 18 lat i pochodzisz z Polski. - powiedział, a ja otworzyłam szeroko oczy. Skąd wiedział tyle o mnie?
- Skąd...
- Nie ważne. Mam swoje sposoby. - powiedział poważnie. Przez chwile nic nie mówiłam.
- Co zamierzasz ze mną zrobić? - spytałam wreszcie.
- Gdzie twoja pewność siebie. Przed chwilą tak fajnie się rozmawiało. - powiedział znów się uśmiechając.
- Byłeś miły... ale to nie zmienia faktu że mnie porwałeś i wieziesz w nieznane mi miejsce. - powiedziałam na jednym oddechu.
Chłopak zaśmiał się, a ja zaczęłam się jeszcze bardziej bać. Czego on może ode mnie chcieć? Nic nie rozumiem...
- Odpowiesz na moje pytanie? - spytałam trochę wkurzona, co chyba zauważył, bo spytał:
- Jesteś zła?
- Nie, ani trochę! - prawie krzyknęłam.

_______________________________________

Jest pierwszy rozdział. Liczę na to że ktokolwiek go przeczyta.
Proszę o jakikolwiek komentarz, chociażby jedno słowo.
Przepraszam za wszystkie błędy...
(Wiem że robię ich mnóstwo)
Następny rozdział będzie w środę, albo czwartek.
Dziękuje i do następnego :*
/ Nienormalnie Normalna <3

Bohaterowie:

Harry Styles - 20 lat













Trochę szalony (trochę bardzo).
Brązowe loki i zielone oczy
to jego znak rozpoznawczy.
Jest tajemniczy i uparty,
ale dla odpowiedniej osoby
potrafi być słodki i uroczy
Ma czwórkę oddanych przyjaciół,
na których zawsze może liczyć.
,,Dla miłości zrobię wszystko'' ~ Harry


Alexs Reed - 18 lat











Piękna blondynka o zachwycających oczach.
Zawsze martwi się o innych,
nawet jeśli nie zna tej osoby,
to i tak przejmuje się jej losem.
,,Żeby się zakochać, trzeba poznać tą osobę'' ~ Alexs

Całe One Direction











Są zgraną paczką i zawsze wspierają się na wzajem.
Gdyby coś się działo, wskoczyli by za sobą w ogień.
(W tym opowiadaniu nie są sławni, a zespół nie istnieje.
Są tylko przyjaciółmi).

/ Nienormalnie Normalna <3